Parva 3, Adhyāya 131

द्वारकां गच्छन्तं श्रीकृष्णस्य पुष्करे ऋषिभ्यः समागमं, ऋषिभिः तस्य स्तवनं गच्छन्नथ महाविप्णुः पुष्करं प्राप्य यादवैः ।अपश्यन्मुनिमुख्यांस्तु पुस्करस्थान् नृपोत्तम॥ 1 ॥

dvārakāṃ gacchantaṃ śrīkṛṣṇasya puṣkare ṛṣibhyaḥ samāgamaṃ, ṛṣibhiḥ tasya stavanaṃ gacchannatha mahāvipṇuḥ puṣkaraṃ prāpya yādavaiḥ | apaśyanmunimukhyāṃstu puskarasthān nṛpottama

ते समेत्य महादेवमृषयो वीतमत्सराः ।अर्घ्यादिसमुदाचारं कृत्वैनं यादवोत्तमम्॥ 2 ॥

te sametya mahādevamṛṣayo vītamatsarāḥ | arghyādisamudācāraṃ kṛtvainaṃ yādavottamam

प्रोचुर्विश्वेश्वरं विष्णुं भूतभव्यभवत्प्रभुम् ।अत्यद्भुतमिदं विष्णो तव वीर्यं जनार्दन॥ 3 ॥

procurviśveśvaraṃ viṣṇuṃ bhūtabhavyabhavatprabhum | atyadbhutamidaṃ viṣṇo tava vīryaṃ janārdana

येन तौ निहतौ युद्धे हंसो डिम्भक एव च ।यो विचक्रो दुराधर्षो देवैरपि सुदुःसहः॥ 4 ॥

yena tau nihatau yuddhe haṃso ḍimbhaka eva ca | yo vicakro durādharṣo devairapi suduḥsahaḥ

सङ्गरे निहतो देव दुःसाध्य इति नो मतिः ।क्षेमो नः सर्वकार्येषु चरतां तप उत्तमम्॥ 5 ॥

saṅgare nihato deva duḥsādhya iti no matiḥ | kṣemo naḥ sarvakāryeṣu caratāṃ tapa uttamam

निष्कल्मषा भविष्यामस्तव संस्मरणाद्धरे ।त्वं हि सर्वस्य दुःखस्य हर्ता त्वां ध्यायतां सदा॥ 6 ॥

niṣkalmaṣā bhaviṣyāmastava saṃsmaraṇāddhare | tvaṃ hi sarvasya duḥkhasya hartā tvāṃ dhyāyatāṃ sadā

त्वदनुस्मरणं जन्तोः सदा पुण्यप्रदं प्रभो ।त्वं हि नः सततं धाता विधाता तपसो हरे॥ 7 ॥

tvadanusmaraṇaṃ jantoḥ sadā puṇyapradaṃ prabho | tvaṃ hi naḥ satataṃ dhātā vidhātā tapaso hare

त्वमोङ्कारो वषट्कारस्त्वं यज्ञस्त्वं पितामहः ।त्वं ज्योतिर्ब्रह्मणो मूर्तित्वं ब्रह्मा रुद्र एव च॥ 8 ॥

tvamoṅkāro vaṣaṭkārastvaṃ yajñastvaṃ pitāmahaḥ | tvaṃ jyotirbrahmaṇo mūrtitvaṃ brahmā rudra eva ca

प्राणस्त्वं सर्वभूतानामन्तरात्मेति कथ्यते ।उपास्यः सर्वभूतानां यज्ञैर्दानैर्जगत्पते॥ 9 ॥

prāṇastvaṃ sarvabhūtānāmantarātmeti kathyate | upāsyaḥ sarvabhūtānāṃ yajñairdānairjagatpate

नमो विश्वसृजे देव नमस्ते विश्वमूर्तये ।पाहि लोकमिमं देव हत्वा ब्रह्मद्विषः सदा॥ 10 ॥

namo viśvasṛje deva namaste viśvamūrtaye | pāhi lokamimaṃ deva hatvā brahmadviṣaḥ sadā

स तथेति हरिर्विष्णुर्ययौ द्वारवतीं पुरीम् ।अवसद्वृष्णिभिः सार्ध स्तूयमानः समागधैः॥ 11 ॥

sa tatheti harirviṣṇuryayau dvāravatīṃ purīm | avasadvṛṣṇibhiḥ sārdha stūyamānaḥ samāgadhaiḥ

इयं च देवदेवस्य चेष्टा हि जनमेजय ।प्रोक्ता ते पृच्छते राजन्किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि॥ 12 ॥

iyaṃ ca devadevasya ceṣṭā hi janamejaya | proktā te pṛcchate rājankimanyacchrotumicchasi