Parva 3, Adhyāya 79

भगवतः श्रीकृष्णस्य पार्श्वे पिशाचद्वयानां आगमनं तेषामनु महाघोरौ पिशाचौ विकृताननौ ।प्रांशू पिङ्गलरोमाणौ दीर्घजिह्वौ महाहनू॥ 1 ॥

bhagavataḥ śrīkṛṣṇasya pārśve piśācadvayānāṃ āgamanaṃ teṣāmanu mahāghorau piśācau vikṛtānanau | prāṃśū piṅgalaromāṇau dīrghajihvau mahāhanū

लम्बकेशौ विरूपाक्षौ ही ही हा हेति वादिनौ ।खादन्तौ मांसपिटकं पिबन्तौ रुधिरं बहु॥ 2 ॥

lambakeśau virūpākṣau hī hī hā heti vādinau | khādantau māṃsapiṭakaṃ pibantau rudhiraṃ bahu

अन्त्रवेष्टितसर्वाङ्गौ दीर्घौ कृशकृतोदरौ ।लम्बमानमहाप्रान्तशूलप्रोतशिरोधरौ॥ 3 ॥

antraveṣṭitasarvāṅgau dīrghau kṛśakṛtodarau | lambamānamahāprāntaśūlaprotaśirodharau

कर्षन्तौ शवयूथानि बाहुभ्यां तत्र तत्र ह ।हसन्तौ विविधं हासं स्वजातिसदृशं नृप॥ 4 ॥

karṣantau śavayūthāni bāhubhyāṃ tatra tatra ha | hasantau vividhaṃ hāsaṃ svajātisadṛśaṃ nṛpa

वदन्तौ बहुरूपाणि वचांसि प्राकृतानि च ।कम्पयन्तौ महावृक्षानूरुपादप्रघट्टनैः॥ 5 ॥

vadantau bahurūpāṇi vacāṃsi prākṛtāni ca | kampayantau mahāvṛkṣānūrupādapraghaṭṭanaiḥ

सृक्किणीं लेलिहन्तौ च दन्तान्कटकटायिनौ ।अस्थिस्नायुसमाकीर्णौ धमनीरज्जुसन्ततौ॥ 6 ॥

sṛkkiṇīṃ lelihantau ca dantānkaṭakaṭāyinau | asthisnāyusamākīrṇau dhamanīrajjusantatau

वदन्तौ कृष्ण कृष्णेति माधवेति च सन्ततम् ।कदा नु द्रक्ष्यते विष्णुः स इदानीं क्व तिष्ठति॥ 7 ॥

vadantau kṛṣṇa kṛṣṇeti mādhaveti ca santatam | kadā nu drakṣyate viṣṇuḥ sa idānīṃ kva tiṣṭhati

स्वामिनः कुत्र वसतिः कुतो द्रष्टुं यतामहे ।अत्र वा कुत्र देवेशः कुतो नु स्थास्यते हरिः॥ 8 ॥

svāminaḥ kutra vasatiḥ kuto draṣṭuṃ yatāmahe | atra vā kutra deveśaḥ kuto nu sthāsyate hariḥ

कुतः पद्मपलाशाक्षः साक्षादिन्द्रानुजो हरिः ।यमाहुः पुण्डरीकाक्षं ब्रह्म ब्रह्मविदो जनाः॥ 9 ॥

kutaḥ padmapalāśākṣaḥ sākṣādindrānujo hariḥ | yamāhuḥ puṇḍarīkākṣaṃ brahma brahmavido janāḥ

तमजं पुरुषं विष्णुं द्रष्टुमभ्युद्यता वयम् ।अन्तकाले जगन्नाथं प्रविवेश जगत्त्रयम्॥ 10 ॥

tamajaṃ puruṣaṃ viṣṇuṃ draṣṭumabhyudyatā vayam | antakāle jagannāthaṃ praviveśa jagattrayam

तमजं विश्वकर्तारं कुतो द्रक्ष्याम साम्प्रतम् ।यस्य विस्तार एवैष लोकः प्राणिनिवासिनः॥ 11 ॥

tamajaṃ viśvakartāraṃ kuto drakṣyāma sāmpratam | yasya vistāra evaiṣa lokaḥ prāṇinivāsinaḥ

तं द्रष्टुं देवमीशानं यतामः साम्प्रतं हरिम् ।दशा घोरतमा लोके विद्विष्टा सर्वजन्तुभिः॥ 12 ॥

taṃ draṣṭuṃ devamīśānaṃ yatāmaḥ sāmprataṃ harim | daśā ghoratamā loke vidviṣṭā sarvajantubhiḥ

पैशाचीयं समुत्पन्ना कथं नौ प्राविशद्बलात् ।नरमांसास्थिकलुषा सर्वभीतिप्रदायिनी॥ 13 ॥

paiśācīyaṃ samutpannā kathaṃ nau prāviśadbalāt | naramāṃsāsthikaluṣā sarvabhītipradāyinī

अहो नौ दुष्कृतं कर्म प्राक्तने कर्मसञ्चये ।अत्रैव महती प्रीतिर्वर्तते सर्वदा तथा॥ 14 ॥

aho nau duṣkṛtaṃ karma prāktane karmasañcaye | atraiva mahatī prītirvartate sarvadā tathā

यावन्नौ दुष्कृतं कर्म तावत्स्थास्यति तादृशी ।दशा सा सर्वविद्विष्टा प्राणिपीडनकारिणी॥ 15 ॥

yāvannau duṣkṛtaṃ karma tāvatsthāsyati tādṛśī | daśā sā sarvavidviṣṭā prāṇipīḍanakāriṇī

सर्वथा दुष्कृतं कर्म बहुभिर्जन्मसञ्चयैः ।तथा हि तत्फलं घोरमद्यापि न निवर्तते॥ 16 ॥

sarvathā duṣkṛtaṃ karma bahubhirjanmasañcayaiḥ | tathā hi tatphalaṃ ghoramadyāpi na nivartate

यताः स्म प्राणिनो हन्तुं श्वगणैः सह साम्प्रतम् ।तथा हि प्राणिनो लोके बाल्यमादौ समास्थिताः॥ 17 ॥

yatāḥ sma prāṇino hantuṃ śvagaṇaiḥ saha sāmpratam | tathā hi prāṇino loke bālyamādau samāsthitāḥ

अज्ञानावृतचित्ताश्च कृत्याकृत्यं न जानते ।तथा यौवनिनो भ्रान्ता विषयैर्बहुलीकृताः॥ 18 ॥

ajñānāvṛtacittāśca kṛtyākṛtyaṃ na jānate | tathā yauvanino bhrāntā viṣayairbahulīkṛtāḥ

यतन्ते श्रेयसे नैव ततो विषयसंस्थिताः ।विषयाविष्टचित्ता हि मनुष्या न विजानते॥ 19 ॥

yatante śreyase naiva tato viṣayasaṃsthitāḥ | viṣayāviṣṭacittā hi manuṣyā na vijānate

तथा च वृद्धभावे तु व्याधिभिर्बहुभिर्वृताः ।ज्वरादिभिर्महाघोरैर्नानादुःखविधायिभिः॥ 20 ॥

tathā ca vṛddhabhāve tu vyādhibhirbahubhirvṛtāḥ | jvarādibhirmahāghorairnānāduḥkhavidhāyibhiḥ

यतन्ते न हि वै श्रेयो विनष्टेन्द्रियगोचराः ।ततो मृता गर्भवासे वसन्ति सततं नराः॥ 21 ॥

yatante na hi vai śreyo vinaṣṭendriyagocarāḥ | tato mṛtā garbhavāse vasanti satataṃ narāḥ

विण्मूत्रकलिले घोरे दुःखैर्बहुभिराचिताः ।च्यवन्ते तु ततो घोराद्गर्भात्संसारमण्डले॥ 22 ॥

viṇmūtrakalile ghore duḥkhairbahubhirācitāḥ | cyavante tu tato ghorādgarbhātsaṃsāramaṇḍale

परस्परं विहिंसन्तः कुर्वन्तः कर्मसञ्चयम् ।महत्येवं सदा घोरे संसारे दुःखसङ्कुले॥ 23 ॥

parasparaṃ vihiṃsantaḥ kurvantaḥ karmasañcayam | mahatyevaṃ sadā ghore saṃsāre duḥkhasaṅkule

पापानि बहुरूपाणि कुर्वतेऽज्ञानतस्तदा ।संसारस्यैष महिमा विस्तृतः सर्वजन्तुषु॥ 24 ॥

pāpāni bahurūpāṇi kurvate'jñānatastadā | saṃsārasyaiṣa mahimā vistṛtaḥ sarvajantuṣu

अच्छेद्यः शस्त्रसम्पातैरुपायैर्बहुभिः सदा ।एतस्मान्न निवर्तन्ते मर्त्याः प्राकृतबुद्धयः॥ 25 ॥

acchedyaḥ śastrasampātairupāyairbahubhiḥ sadā | etasmānna nivartante martyāḥ prākṛtabuddhayaḥ

इमं हत्वा मनुष्येन्द्रमिदमस्माद्धराम्यहम् ।चोरयित्वा धनमिदं हरिष्याम्याददाम्यहम्॥ 26 ॥

imaṃ hatvā manuṣyendramidamasmāddharāmyaham | corayitvā dhanamidaṃ hariṣyāmyādadāmyaham

निर्भर्त्स्यैनमिमं शान्तं हरिष्यामि धनं बली ।इत्यादिव्याकुला मूर्खा यतन्ते प्राणिपीडनम्॥ 27 ॥

nirbhartsyainamimaṃ śāntaṃ hariṣyāmi dhanaṃ balī | ityādivyākulā mūrkhā yatante prāṇipīḍanam

अस्यैव दुःखमूलस्य संसारस्य सदा हरिः ।भेषजं सर्वथा देवः शङ्खचक्रगदाधरः ।आदिदेवः पुराणात्मा आत्मा ब्रह्मविदां सदा॥ 28 ॥

asyaiva duḥkhamūlasya saṃsārasya sadā hariḥ | bheṣajaṃ sarvathā devaḥ śaṅkhacakragadādharaḥ | ādidevaḥ purāṇātmā ātmā brahmavidāṃ sadā

ते वयं सर्वयत्नेन द्रक्ष्यामः सर्वथा हरिम् ।इत्थं पिशाचौ भाषन्तौ प्रादुरास्तां हरेः पुरः॥ 29 ॥

te vayaṃ sarvayatnena drakṣyāmaḥ sarvathā harim | itthaṃ piśācau bhāṣantau prādurāstāṃ hareḥ puraḥ