Skandha 12, Adhyāya 13

व्यास उवाच ।इति ते कथितं भूप यद्यत्पृष्टं त्वयानघ ।नारायणेन यत्प्रोक्तं नारदाय महात्मने॥ 1 ॥

vyāsa uvāca | iti te kathitaṃ bhūpa yadyatpṛṣṭaṃ tvayānagha | nārāyaṇena yatproktaṃ nāradāya mahātmane

श्रुत्वैतत्तु महादेव्याः पुराणं परमाद्भुतम् ।कृतकृत्यो भवेन्मर्त्यो देव्याः प्रियतमो हि सः॥ 2 ॥

śrutvaitattu mahādevyāḥ purāṇaṃ paramādbhutam | kṛtakṛtyo bhavenmartyo devyāḥ priyatamo hi saḥ

कुरु चाम्बामखं राजन् स्वपित्रुद्धरणाय वै ।खिन्नोऽसि येन राजेन्द्र पितुर्ज्ञात्वा तु दुर्गतिम्॥ 3 ॥

kuru cāmbāmakhaṃ rājan svapitruddharaṇāya vai | khinno'si yena rājendra piturjñātvā tu durgatim

गृहाण त्वं महादेव्या मन्त्रं सर्वोत्तमोत्तमम् ।यथाविधिविधानेन जन्मसाफल्यदायकम्॥ 4 ॥

gṛhāṇa tvaṃ mahādevyā mantraṃ sarvottamottamam | yathāvidhividhānena janmasāphalyadāyakam

सूत उवाच ।तच्छ्रुत्वा नृपशार्दूलः प्रार्थयित्वा मुनीश्वरम् ।तस्मादेव महामन्त्रं देवीप्रणवसंज्ञकम्॥ 5 ॥

sūta uvāca | tacchrutvā nṛpaśārdūlaḥ prārthayitvā munīśvaram | tasmādeva mahāmantraṃ devīpraṇavasaṃjñakam

दीक्षाविधिं विधानेन जग्राह नृपसत्तमः ।तत आहूय धौम्यादीन्नवरात्रसमागमे॥ 6 ॥

dīkṣāvidhiṃ vidhānena jagrāha nṛpasattamaḥ | tata āhūya dhaumyādīnnavarātrasamāgame

अम्बायज्ञं चकाराशु वित्तशाढ्यविवर्जितः ।ब्राह्मणैः पाठयामास पुराणं त्वेतदुत्तमम्॥ 7 ॥

ambāyajñaṃ cakārāśu vittaśāḍhyavivarjitaḥ | brāhmaṇaiḥ pāṭhayāmāsa purāṇaṃ tvetaduttamam

श्रीदेव्यग्रेऽम्बिकाप्रीत्यै देवीभागवतं परम् ।ब्राह्मणान्भोजयामासाप्यसङ्ख्यातान्सुवासिनीः॥ 8 ॥

śrīdevyagre'mbikāprītyai devībhāgavataṃ param | brāhmaṇānbhojayāmāsāpyasaṅkhyātānsuvāsinīḥ

कुमारीर्वटुकादींश्च दीनानाथांस्तथैव च ।द्रव्यप्रदानैस्तान्सर्वान् सन्तोष्य वसुधाधिपः॥ 9 ॥

kumārīrvaṭukādīṃśca dīnānāthāṃstathaiva ca | dravyapradānaistānsarvān santoṣya vasudhādhipaḥ

समाप्य यज्ञं संस्थाने संस्थितो यावदेव हि ।तावदेव हि चाकाशान्नारदः समवातरत्॥ 10 ॥

samāpya yajñaṃ saṃsthāne saṃsthito yāvadeva hi | tāvadeva hi cākāśānnāradaḥ samavātarat

रणयन्महतीं वीणां ज्वलदग्निशिखोपमः ।ससम्भमः समुत्थाय दृष्ट्वा तं नारदं मुनिम्॥ 11 ॥

raṇayanmahatīṃ vīṇāṃ jvaladagniśikhopamaḥ | sasambhamaḥ samutthāya dṛṣṭvā taṃ nāradaṃ munim

आसनाद्युपचारैश्च पूजयामास भूमिपः ।कृत्वा तु कुशलप्रश्नं पप्रच्छागमकारणम्॥ 12 ॥

āsanādyupacāraiśca pūjayāmāsa bhūmipaḥ | kṛtvā tu kuśalapraśnaṃ papracchāgamakāraṇam

राजोवाच ।कुत आगमनं साधो ब्रूहि किं करवाणि ते ।सनाथोऽहं कृतार्थोऽहं त्वदागमनकारणात्॥ 13 ॥

rājovāca | kuta āgamanaṃ sādho brūhi kiṃ karavāṇi te | sanātho'haṃ kṛtārtho'haṃ tvadāgamanakāraṇāt

इति राज्ञो वचः श्रुत्वा प्रोवाच मुनिसत्तमः ।अद्याश्चर्यं मया दृष्टं देवलोके नृपोत्तम॥ 14 ॥

iti rājño vacaḥ śrutvā provāca munisattamaḥ | adyāścaryaṃ mayā dṛṣṭaṃ devaloke nṛpottama

तन्निवेदयितुं प्राप्तस्त्वत्सकाशे सुविस्मितः ।पिता ते दुर्गतिं प्राप्तो निजकर्मविपर्ययात्॥ 15 ॥

tannivedayituṃ prāptastvatsakāśe suvismitaḥ | pitā te durgatiṃ prāpto nijakarmaviparyayāt

स एवायं दिव्यरूपवपुर्भूत्वाधुनैव हि ।देवदेवैः स्तुतः सम्यगप्सरोभिः समन्ततः॥ 16 ॥

sa evāyaṃ divyarūpavapurbhūtvādhunaiva hi | devadevaiḥ stutaḥ samyagapsarobhiḥ samantataḥ

विमानवरमारुह्य मणिद्वीपं गतोऽभवत् ।देवीभागवतस्यास्य श्रवणोत्थफलेन च॥ 17 ॥

vimānavaramāruhya maṇidvīpaṃ gato'bhavat | devībhāgavatasyāsya śravaṇotthaphalena ca

अम्बामखफलेनापि पिता ते सुगतिं गतः ।धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि जीवितं सफलं तव॥ 18 ॥

ambāmakhaphalenāpi pitā te sugatiṃ gataḥ | dhanyo'si kṛtakṛtyo'si jīvitaṃ saphalaṃ tava

नरकादुद्धृतस्तातस्त्वया तु कुलभूषण ।देवलोके स्फीतकीर्तिस्तवाद्य विपुलाभवत्॥ 19 ॥

narakāduddhṛtastātastvayā tu kulabhūṣaṇa | devaloke sphītakīrtistavādya vipulābhavat

सूत उवाच ।नारदोक्तं समाकर्ण्य प्रेमगद्गदितान्तरः ।पपात पादाम्बुजयोर्व्यासस्याद्भुतकर्मणः॥ 20 ॥

sūta uvāca | nāradoktaṃ samākarṇya premagadgaditāntaraḥ | papāta pādāmbujayorvyāsasyādbhutakarmaṇaḥ

तवानुग्रहतो देव कृतार्थोऽहं महामुने ।किं मया प्रतिकर्तव्यं नमस्कारादृते तव॥ 21 ॥

tavānugrahato deva kṛtārtho'haṃ mahāmune | kiṃ mayā pratikartavyaṃ namaskārādṛte tava

अनुग्राह्यः सदैवाहमेवमेव त्वया मुने ।इति राज्ञो वचः श्रुत्वाप्याशीर्भिरभिनन्द्य च॥ 22 ॥

anugrāhyaḥ sadaivāhamevameva tvayā mune | iti rājño vacaḥ śrutvāpyāśīrbhirabhinandya ca

उवाच वचनं श्लक्ष्णं भगवान् बादरायणः ।राजन्सर्वं परित्यज्य भज देवीपदाम्बुजम्॥ 23 ॥

uvāca vacanaṃ ślakṣṇaṃ bhagavān bādarāyaṇaḥ | rājansarvaṃ parityajya bhaja devīpadāmbujam

देवीभागवतं चैव पठ नित्यं समाहितः ।अम्बामखं सदा भक्त्या कुरु नित्यमतन्द्रितः॥ 24 ॥

devībhāgavataṃ caiva paṭha nityaṃ samāhitaḥ | ambāmakhaṃ sadā bhaktyā kuru nityamatandritaḥ

अनायासेन तेन त्वं मोक्ष्यसे भवबन्धनात् ।सन्त्यन्यानि पुराणानि हरिरुद्रमुखानि च॥ 25 ॥

anāyāsena tena tvaṃ mokṣyase bhavabandhanāt | santyanyāni purāṇāni harirudramukhāni ca

देवीभागवतस्यास्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ।सारमेतत्पुराणानां वेदानां चैव सर्वशः॥ 26 ॥

devībhāgavatasyāsya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm | sārametatpurāṇānāṃ vedānāṃ caiva sarvaśaḥ

मूलप्रकृतिरेवैषा यत्र तु प्रतिपाद्यते ।समं तेन पुराणं स्यात्कथमन्यन्नृपोत्तम॥ 27 ॥

mūlaprakṛtirevaiṣā yatra tu pratipādyate | samaṃ tena purāṇaṃ syātkathamanyannṛpottama

पाठे वेदसमं पुण्यं यस्य स्याज्जनमेजय ।पठितव्यं प्रयत्नेन तदेव विबुधोत्तमैः॥ 28 ॥

pāṭhe vedasamaṃ puṇyaṃ yasya syājjanamejaya | paṭhitavyaṃ prayatnena tadeva vibudhottamaiḥ

इत्युक्त्वा नृपवर्यं तं जगाम मुनिराट् ततः ।जग्मुश्चैव यथास्थानं धौम्यादिमुनयोऽमलाः॥ 29 ॥

ityuktvā nṛpavaryaṃ taṃ jagāma munirāṭ tataḥ | jagmuścaiva yathāsthānaṃ dhaumyādimunayo'malāḥ

देवीभागवतस्यैव प्रशंसां चक्रुरुत्तमाम् ।राजा शशास धरणीं ततः सन्तुष्टमानसः ।देवीभागवतं चैव पठच्छृण्वन्तिरन्तरम्॥ 30 ॥

devībhāgavatasyaiva praśaṃsāṃ cakruruttamām | rājā śaśāsa dharaṇīṃ tataḥ santuṣṭamānasaḥ | devībhāgavataṃ caiva paṭhacchṛṇvantirantaram