Skandha 2, Adhyāya 6

सूत उवाच ।एवं सत्यवती तेन वृता शन्तनुना किल ।द्वौ पुत्रौ च तया जातौ मृतौ कालवशादपि॥ 1 ॥

sūta uvāca | evaṃ satyavatī tena vṛtā śantanunā kila | dvau putrau ca tayā jātau mṛtau kālavaśādapi

व्यासवीर्यात्तु सञ्जातो धृतराष्ट्रोऽन्ध एव च ।मुनिं दृष्ट्वाथ कामिन्या नेत्रसम्मीलने कृते॥ 2 ॥

vyāsavīryāttu sañjāto dhṛtarāṣṭro'ndha eva ca | muniṃ dṛṣṭvātha kāminyā netrasammīlane kṛte

श्वेतरूपा यतो जाता दृष्ट्वा व्यासं नृपात्मजा ।व्यासकोपात्समुत्पन्नः पाण्डुस्तेन न संशयः॥ 3 ॥

śvetarūpā yato jātā dṛṣṭvā vyāsaṃ nṛpātmajā | vyāsakopātsamutpannaḥ pāṇḍustena na saṃśayaḥ

सन्तोषितस्तया व्यासो दास्या कामकलाविदा ।विदुरस्तु समुत्पन्नो धर्मांशः सत्यवाक् शुचिः॥ 4 ॥

santoṣitastayā vyāso dāsyā kāmakalāvidā | vidurastu samutpanno dharmāṃśaḥ satyavāk śuciḥ

राज्ये संस्थापितः पाण्डुः कनीयानपि मन्त्रिभिः ।अन्धत्वाद्धृतराष्ट्रोऽसौ नाधिकारे नियोजितः॥ 5 ॥

rājye saṃsthāpitaḥ pāṇḍuḥ kanīyānapi mantribhiḥ | andhatvāddhṛtarāṣṭro'sau nādhikāre niyojitaḥ

भीष्मस्यानुमते राज्यं प्राप्तः पाण्डुर्महाबलः ।विदुरोऽप्यथ मेधावी मन्त्रकार्ये नियोजितः॥ 6 ॥

bhīṣmasyānumate rājyaṃ prāptaḥ pāṇḍurmahābalaḥ | viduro'pyatha medhāvī mantrakārye niyojitaḥ

धृतराष्ट्रस्य द्वे भार्ये गान्धारी सौबली स्मृता ।द्वितीया च तथा वैश्या गार्हस्त्येषु प्रतिष्ठिता॥ 7 ॥

dhṛtarāṣṭrasya dve bhārye gāndhārī saubalī smṛtā | dvitīyā ca tathā vaiśyā gārhastyeṣu pratiṣṭhitā

पाण्डोरपि तथा पत्न्यौ द्वे प्रोक्ते वेदवादिभिः ।शौरसेनी तथा कुन्ती माद्री च मद्रदेशजा॥ 8 ॥

pāṇḍorapi tathā patnyau dve prokte vedavādibhiḥ | śaurasenī tathā kuntī mādrī ca madradeśajā

गान्धारी सुषुवे पुत्रशतं परमशोभनम् ।वैश्याप्येकं सुतं कान्तं युयुत्सुं सुषुवे प्रियम्॥ 9 ॥

gāndhārī suṣuve putraśataṃ paramaśobhanam | vaiśyāpyekaṃ sutaṃ kāntaṃ yuyutsuṃ suṣuve priyam

कुन्ती तु प्रथमं कन्या सूर्यात्कर्णं मनोहरम् ।सुषुवे पितृगेहस्था पश्चात्पाण्डुपरिग्रहः॥ 10 ॥

kuntī tu prathamaṃ kanyā sūryātkarṇaṃ manoharam | suṣuve pitṛgehasthā paścātpāṇḍuparigrahaḥ

ऋषय ऊचुः ।किमेतत्सूत चित्रं त्वं भाषसे मुनिसत्तम ।जनितश्च सुतः पूर्वं पाण्डुना सा विवाहिता॥ 11 ॥

ṛṣaya ūcuḥ | kimetatsūta citraṃ tvaṃ bhāṣase munisattama | janitaśca sutaḥ pūrvaṃ pāṇḍunā sā vivāhitā

सूर्यात्कर्णः कथं जातः कन्यायां वद विस्तरात् ।कन्या कथं पुनर्जाता पाण्डुना सा विवाहिता॥ 12 ॥

sūryātkarṇaḥ kathaṃ jātaḥ kanyāyāṃ vada vistarāt | kanyā kathaṃ punarjātā pāṇḍunā sā vivāhitā

सूत उवाच ।शूरसेनसुता कुन्ती बालभावे यदा द्विजाः ।कुन्तिभोजेन राज्ञा तु प्रार्थिता कन्यका शुभा॥ 13 ॥

sūta uvāca | śūrasenasutā kuntī bālabhāve yadā dvijāḥ | kuntibhojena rājñā tu prārthitā kanyakā śubhā

कुन्तिभोजेन सा बाला पुत्री तु परिकल्पिता ।सेवनार्थं तु दीप्तस्य विहिता चारुहासिनी॥ 14 ॥

kuntibhojena sā bālā putrī tu parikalpitā | sevanārthaṃ tu dīptasya vihitā cāruhāsinī

दुर्वासास्तु मुनिः प्राप्तश्चातुर्मास्ये स्थितो द्विजः ।परिचर्या कृता कुन्त्या मुनिस्तोषं जगाम ह॥ 15 ॥

durvāsāstu muniḥ prāptaścāturmāsye sthito dvijaḥ | paricaryā kṛtā kuntyā munistoṣaṃ jagāma ha

ददौ मन्त्रं शुभं तस्यै येनाहूतः सुरः स्वयम् ।समायाति तथा कामं पूरयिष्यति वाञ्छितम्॥ 16 ॥

dadau mantraṃ śubhaṃ tasyai yenāhūtaḥ suraḥ svayam | samāyāti tathā kāmaṃ pūrayiṣyati vāñchitam

गते मुनौ ततः कुन्ती निश्चयार्थं गृहे स्थिता ।चिन्तयामास मनसा कं सुरं समचिन्तये॥ 17 ॥

gate munau tataḥ kuntī niścayārthaṃ gṛhe sthitā | cintayāmāsa manasā kaṃ suraṃ samacintaye

उदितश्च तदा भानुस्तया दृष्टो दिवाकरः ।मन्त्रोच्चारं तया कृत्वा चाहूतस्तिग्मगुस्तदा॥ 18 ॥

uditaśca tadā bhānustayā dṛṣṭo divākaraḥ | mantroccāraṃ tayā kṛtvā cāhūtastigmagustadā

मण्डलान्मानुषं रूपं कृत्वा सर्वातिपेशलम् ।अवातरत्तदाकाशात्समीपे तत्र मन्दिरे॥ 19 ॥

maṇḍalānmānuṣaṃ rūpaṃ kṛtvā sarvātipeśalam | avātarattadākāśātsamīpe tatra mandire

दृष्ट्वा देवं समायान्तं कुन्ती भानुं सुविस्मिता ।वेपमाना रजोदोषं प्राप्ता सद्यस्तु भामिनी॥ 20 ॥

dṛṣṭvā devaṃ samāyāntaṃ kuntī bhānuṃ suvismitā | vepamānā rajodoṣaṃ prāptā sadyastu bhāminī

कृताञ्जलिः स्थिता सूर्यं बभाषे चारुलोचना ।सुप्रीता दर्शनेनाद्य गच्छ त्वं निजमण्डलम्॥ 21 ॥

kṛtāñjaliḥ sthitā sūryaṃ babhāṣe cārulocanā | suprītā darśanenādya gaccha tvaṃ nijamaṇḍalam

सूर्य उवाच ।आहूतोऽस्मि कथं कुन्ति त्वया मन्त्रबलेन वै ।न मां भजसि कस्मात्त्वं समाहूय पुरोगतम्॥ 22 ॥

sūrya uvāca | āhūto'smi kathaṃ kunti tvayā mantrabalena vai | na māṃ bhajasi kasmāttvaṃ samāhūya purogatam

कामार्तोऽस्म्यसितापाङ्गि भज मां भावसंयुतम् ।मन्त्रेणाधीनतां प्राप्प्तं क्रीडितुं नय मामिति॥ 23 ॥

kāmārto'smyasitāpāṅgi bhaja māṃ bhāvasaṃyutam | mantreṇādhīnatāṃ prāpptaṃ krīḍituṃ naya māmiti

कुन्त्युवाच ॥ कन्यास्म्यहं तु धर्मज्ञ सर्वसाक्षिन्नमाम्यहम् ।तवाप्यहं न दुर्वाच्या कुलकन्यास्मि सुव्रत॥ 24 ॥

kuntyuvāca || kanyāsmyahaṃ tu dharmajña sarvasākṣinnamāmyaham | tavāpyahaṃ na durvācyā kulakanyāsmi suvrata

सूर्य उवाच ।लज्जा मे महती चाद्य यदि गच्छाम्यहं वृथा ।वाच्यतां सर्वदेवानां यास्याम्यत्र न संशयः॥ 25 ॥

sūrya uvāca | lajjā me mahatī cādya yadi gacchāmyahaṃ vṛthā | vācyatāṃ sarvadevānāṃ yāsyāmyatra na saṃśayaḥ

शप्स्यामि तं द्विजं चाद्य येन मन्त्रः समर्पितः ।त्वां चापि सुभृशं कुन्ति नोचेन्मां त्वं भजिष्यसि॥ 26 ॥

śapsyāmi taṃ dvijaṃ cādya yena mantraḥ samarpitaḥ | tvāṃ cāpi subhṛśaṃ kunti nocenmāṃ tvaṃ bhajiṣyasi

कन्याधर्मः स्थिरस्ते स्यान्न ज्ञास्यन्ति जनाः किल ।मत्समस्तु तथा पुत्रो भविता ते वरानने॥ 27 ॥

kanyādharmaḥ sthiraste syānna jñāsyanti janāḥ kila | matsamastu tathā putro bhavitā te varānane

इत्युक्त्वा तरणिः कुन्तीं तन्मनस्कां सुलज्जिताम् ।भुक्त्वा जगाम देवेशो वरं दत्त्वातिवाञ्छितम्॥ 28 ॥

ityuktvā taraṇiḥ kuntīṃ tanmanaskāṃ sulajjitām | bhuktvā jagāma deveśo varaṃ dattvātivāñchitam

गर्भं दधार सुश्रोणी सुगुप्ते मन्दिरे स्थिता ।धात्री वेद प्रिया चैका न माता न जनस्तथा॥ 29 ॥

garbhaṃ dadhāra suśroṇī sugupte mandire sthitā | dhātrī veda priyā caikā na mātā na janastathā

गुप्तः सद्मनि पुत्रस्तु जातश्चातिमनोहरः ।कवचेनातिरम्येण कुण्डलाभ्यां समन्वितः॥ 30 ॥

guptaḥ sadmani putrastu jātaścātimanoharaḥ | kavacenātiramyeṇa kuṇḍalābhyāṃ samanvitaḥ

द्वितीय इव सूर्यस्तु कुमार इव चापरः ।करे कृत्वाथ धात्रेयी तामुवाच सुलज्जिताम्॥ 31 ॥

dvitīya iva sūryastu kumāra iva cāparaḥ | kare kṛtvātha dhātreyī tāmuvāca sulajjitām

कां चिन्तां करभोरु त्वमाधत्सेऽद्य स्थितास्म्यहम् ।मञ्जूषायां सुतं कुन्ती मुञ्चन्ती वाक्यमब्रवीत्॥ 32 ॥

kāṃ cintāṃ karabhoru tvamādhatse'dya sthitāsmyaham | mañjūṣāyāṃ sutaṃ kuntī muñcantī vākyamabravīt

किं करोमि सुतार्ताहं त्यजे त्वां प्राणवल्लभम् ।मन्दभाग्या त्यजामि त्वां सर्वलक्षणसंयुतम्॥ 33 ॥

kiṃ karomi sutārtāhaṃ tyaje tvāṃ prāṇavallabham | mandabhāgyā tyajāmi tvāṃ sarvalakṣaṇasaṃyutam

पातुत्वां सगुणागुणा भगवती सर्वेश्वरी चाम्बिका स्तन्यं सैव ददातु विश्वजननी कात्यायनी कामदा ।द्रक्ष्येऽहम्मुखपङ्कजं सुललितं प्राणप्रियार्हं कदा त्यक्त्वा त्वां विजने वने रविसुतं दुष्टा यथा स्वैरिणी॥ 34 ॥

pātutvāṃ saguṇāguṇā bhagavatī sarveśvarī cāmbikā stanyaṃ saiva dadātu viśvajananī kātyāyanī kāmadā | drakṣye'hammukhapaṅkajaṃ sulalitaṃ prāṇapriyārhaṃ kadā tyaktvā tvāṃ vijane vane ravisutaṃ duṣṭā yathā svairiṇī

पूर्वस्मिन्नपि जन्मनि त्रिजगतां माता न चाराधिता न ध्यातं पदपङ्कजं सुखकरं देव्याः शिवायाश्चिरम् ।तेनाहं सुत दुर्भगास्मि सततं त्यक्त्वा पुनस्त्वां वने तप्स्यामि प्रिय पातकं स्मृतवती बुद्ध्या कृतं यत्स्वयम्॥ 35 ॥

pūrvasminnapi janmani trijagatāṃ mātā na cārādhitā na dhyātaṃ padapaṅkajaṃ sukhakaraṃ devyāḥ śivāyāściram | tenāhaṃ suta durbhagāsmi satataṃ tyaktvā punastvāṃ vane tapsyāmi priya pātakaṃ smṛtavatī buddhyā kṛtaṃ yatsvayam

सूत उवाव इत्युक्त्या तं सुतं कुन्ती मञ्जूषायां धृतं किल ।धात्रीहस्ते ददौ भीता जनदर्शनतस्तथा॥ 36 ॥

sūta uvāva ityuktyā taṃ sutaṃ kuntī mañjūṣāyāṃ dhṛtaṃ kila | dhātrīhaste dadau bhītā janadarśanatastathā

स्नात्वा त्रस्ता तदा कुन्ती पितृवेश्मन्युवास सा ।मञ्जूषा वहमाना च प्राप्ता ह्यधिरथेन वै॥ 37 ॥

snātvā trastā tadā kuntī pitṛveśmanyuvāsa sā | mañjūṣā vahamānā ca prāptā hyadhirathena vai

राधा सूतस्य भार्या वै तयासौ प्रार्थितः सुतः ।कर्णोऽभूद्बलवान्वीरः पालितः सूतसद्मनि॥ 38 ॥

rādhā sūtasya bhāryā vai tayāsau prārthitaḥ sutaḥ | karṇo'bhūdbalavānvīraḥ pālitaḥ sūtasadmani

कुन्ती विवाहिता कन्या पाण्डुना सा स्वयम्वरे ।माद्री चैवापरा भार्या मद्रराजसुता शुभा॥ 39 ॥

kuntī vivāhitā kanyā pāṇḍunā sā svayamvare | mādrī caivāparā bhāryā madrarājasutā śubhā

मृगयां रममाणस्तु वने पाण्डुर्महाबलः ।जघान मृगबुद्ध्या तु रममाणं मुनिं वने॥ 40 ॥

mṛgayāṃ ramamāṇastu vane pāṇḍurmahābalaḥ | jaghāna mṛgabuddhyā tu ramamāṇaṃ muniṃ vane

शप्तस्तेन तदा पाण्डुर्मुनिना कुपितेन च ।स्त्रीसङ्गं यदि कर्तासि तदा ते मरणं धुवम्॥ 41 ॥

śaptastena tadā pāṇḍurmuninā kupitena ca | strīsaṅgaṃ yadi kartāsi tadā te maraṇaṃ dhuvam

इति शप्तस्तु मुनिना पाण्डुः शोकसमन्वितः ।त्यक्त्वा राज्यं वने वासं चकार भृशदुःखितः॥ 42 ॥

iti śaptastu muninā pāṇḍuḥ śokasamanvitaḥ | tyaktvā rājyaṃ vane vāsaṃ cakāra bhṛśaduḥkhitaḥ

कुन्ती माद्री च भार्ये द्वे जग्मतुः सह सङ्गते ।सेवनार्थं सतीधर्मं संश्रिते मुनिसत्तमाः॥ 43 ॥

kuntī mādrī ca bhārye dve jagmatuḥ saha saṅgate | sevanārthaṃ satīdharmaṃ saṃśrite munisattamāḥ

गङ्गातीरे स्थितः पाण्डुर्मुनीनामाश्रमेषु च ।शृण्वानो धर्मशास्त्राणि चकार दुश्चरं तपः॥ 44 ॥

gaṅgātīre sthitaḥ pāṇḍurmunīnāmāśrameṣu ca | śṛṇvāno dharmaśāstrāṇi cakāra duścaraṃ tapaḥ

कथायां वर्तमानायां कदाचिद्धर्मसंश्रितम् ।अशृणोद्वचनं राजा सुपृष्टं मुनिभाषितम्॥ 45 ॥

kathāyāṃ vartamānāyāṃ kadāciddharmasaṃśritam | aśṛṇodvacanaṃ rājā supṛṣṭaṃ munibhāṣitam

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति स्वर्गे गन्तुं परन्तप ।येन केनाप्युपायेन पुत्रस्य जननं चरेत्॥ 46 ॥

aputrasya gatirnāsti svarge gantuṃ parantapa | yena kenāpyupāyena putrasya jananaṃ caret

अंशजः पुत्रिकापुत्रः क्षेत्रजो गोलकस्तथा ।कुण्डः सहोढः कानीनः क्रीतः प्राप्तस्तथा वने॥ 47 ॥

aṃśajaḥ putrikāputraḥ kṣetrajo golakastathā | kuṇḍaḥ sahoḍhaḥ kānīnaḥ krītaḥ prāptastathā vane

दत्तः केनापि चाशक्तौ धनग्राहिसुताः स्मृताः ।उत्तरोत्तरतः पुत्रा निकृष्टा इति निश्चयः॥ 48 ॥

dattaḥ kenāpi cāśaktau dhanagrāhisutāḥ smṛtāḥ | uttarottarataḥ putrā nikṛṣṭā iti niścayaḥ

इत्याकर्ण्य तदा प्राह कुन्तीं कमललोचनाम् ।सुतमुत्पादयाशु त्वं मुनिं गत्वा तपोऽन्वितम्॥ 49 ॥

ityākarṇya tadā prāha kuntīṃ kamalalocanām | sutamutpādayāśu tvaṃ muniṃ gatvā tapo'nvitam

ममाज्ञया न दोषस्ते पुरा राज्ञा महात्मना ।वसिष्ठाज्जनितः पुत्रः सौदासेनेति मे श्रुतम्॥ 50 ॥

mamājñayā na doṣaste purā rājñā mahātmanā | vasiṣṭhājjanitaḥ putraḥ saudāseneti me śrutam

तं कुन्ती वचनं प्राह मम मन्त्रोऽस्ति कामदः ।दत्तो दुर्वाससा पूर्वं सिद्धिदः सर्वथा प्रभो॥ 51 ॥

taṃ kuntī vacanaṃ prāha mama mantro'sti kāmadaḥ | datto durvāsasā pūrvaṃ siddhidaḥ sarvathā prabho

निमन्त्रयेऽहं यं देवं मन्त्रेणानेन पार्थिव ।आगच्छेत्सर्वथासौ वै मम पार्श्वं निमन्त्रितः॥ 52 ॥

nimantraye'haṃ yaṃ devaṃ mantreṇānena pārthiva | āgacchetsarvathāsau vai mama pārśvaṃ nimantritaḥ

भर्तुर्वाक्येन सा तत्र स्मृत्वा धर्मं सुरोत्तमम् ।सङ्गम्य सुषुवे पुत्रं प्रथमं च युधिष्ठिरम्॥ 53 ॥

bharturvākyena sā tatra smṛtvā dharmaṃ surottamam | saṅgamya suṣuve putraṃ prathamaṃ ca yudhiṣṭhiram

वायोर्वृकोदरं पुत्रं जिष्णुं चैव शतक्रतोः ।वर्षे वर्षे त्रयः पुत्राः कुन्त्या जाता महाबलाः॥ 54 ॥

vāyorvṛkodaraṃ putraṃ jiṣṇuṃ caiva śatakratoḥ | varṣe varṣe trayaḥ putrāḥ kuntyā jātā mahābalāḥ

माद्री प्राह पतिं पाण्डुं पुत्रं मे कुरु सत्तम ।किं करोमि महाराज दुःखं नाशय मे प्रभो॥ 55 ॥

mādrī prāha patiṃ pāṇḍuṃ putraṃ me kuru sattama | kiṃ karomi mahārāja duḥkhaṃ nāśaya me prabho

प्रार्थिता पतिना कुन्ती ददौ मन्त्रं दयान्विता ।एकपुत्रप्रबन्धेन माद्री पतिमते स्थिता॥ 56 ॥

prārthitā patinā kuntī dadau mantraṃ dayānvitā | ekaputraprabandhena mādrī patimate sthitā

स्मृत्वा तदाश्विनौ देवौ मद्रराजसुता सुतौ ।नकुलः सहदेवश्च सुषुवे वरवर्णिनी॥ 57 ॥

smṛtvā tadāśvinau devau madrarājasutā sutau | nakulaḥ sahadevaśca suṣuve varavarṇinī

एवं ते पाण्डवाः पञ्च क्षेत्रोत्पन्ताः सुरात्मजाः ।वर्षवर्षान्तरे जाता वने तस्मिन्द्विजोत्तमाः॥ 58 ॥

evaṃ te pāṇḍavāḥ pañca kṣetrotpantāḥ surātmajāḥ | varṣavarṣāntare jātā vane tasmindvijottamāḥ

एकस्मिन्समये पाण्डुर्माद्रीं दृष्ट्वाथ निर्जने ।आश्रमे चातिकामार्तो जग्राहागतवैशसः॥ 59 ॥

ekasminsamaye pāṇḍurmādrīṃ dṛṣṭvātha nirjane | āśrame cātikāmārto jagrāhāgatavaiśasaḥ

मा मा मा मेति बहुधा निषिद्धोऽपितया भृशम् ।आलिलिङ्ग प्रियां दैवात्पपात धरणीतले॥ 60 ॥

mā mā mā meti bahudhā niṣiddho'pitayā bhṛśam | āliliṅga priyāṃ daivātpapāta dharaṇītale

यथा वृक्षगता वल्ली छिन्ने पतति वै द्रुमे ।तथा सा पतिता बाला कुर्वन्ती रोदनं बहु॥ 61 ॥

yathā vṛkṣagatā vallī chinne patati vai drume | tathā sā patitā bālā kurvantī rodanaṃ bahu

प्रत्यागता तदा कुन्ती रुदती बालकास्तथा ।मुनयश्च महाभागाः श्रुत्वा कोलाहलं तदा॥ 62 ॥

pratyāgatā tadā kuntī rudatī bālakāstathā | munayaśca mahābhāgāḥ śrutvā kolāhalaṃ tadā

मृतः पाण्डुस्तदा सर्वे मुनयः संशितव्रताः ।सहाग्निभिर्विधिं कृत्वा गङ्गातीरे तदादहन्॥ 63 ॥

mṛtaḥ pāṇḍustadā sarve munayaḥ saṃśitavratāḥ | sahāgnibhirvidhiṃ kṛtvā gaṅgātīre tadādahan

चक्रे सहैव गमनं माद्री दत्त्वा सुतौ शिशू ।कुन्त्यै धर्मं पुरस्कृत्य सतीनां सत्यकामतः॥ 64 ॥

cakre sahaiva gamanaṃ mādrī dattvā sutau śiśū | kuntyai dharmaṃ puraskṛtya satīnāṃ satyakāmataḥ

जलदानादिकं कृत्वा मुनयस्तत्र वासिनः ।पञ्चपुत्रयुतां कुन्तीमनयन्हस्तिनापुरम्॥ 65 ॥

jaladānādikaṃ kṛtvā munayastatra vāsinaḥ | pañcaputrayutāṃ kuntīmanayanhastināpuram

तां प्राप्तां च समाज्ञाय गाङ्गेयो विदुरस्तथा ।नगरीं धृतराष्ट्रस्य सर्वे तत्र समाययुः॥ 66 ॥

tāṃ prāptāṃ ca samājñāya gāṅgeyo vidurastathā | nagarīṃ dhṛtarāṣṭrasya sarve tatra samāyayuḥ

पप्रच्छुश्च जनाः सर्वे कस्य पुत्रा वरानने ।पाण्डोः शापं समाज्ञाय कुन्ती दुःखान्विता तदा॥ 67 ॥

papracchuśca janāḥ sarve kasya putrā varānane | pāṇḍoḥ śāpaṃ samājñāya kuntī duḥkhānvitā tadā

तानुवाच सुराणां वै पुत्राः कुरुकुलोद्भवाः ।विश्वासार्थं समाहूताः कुन्त्या सर्वे सुरास्तदा॥ 68 ॥

tānuvāca surāṇāṃ vai putrāḥ kurukulodbhavāḥ | viśvāsārthaṃ samāhūtāḥ kuntyā sarve surāstadā

आगत्य खे तदा तैस्तु कथितं नः सुताः किल ।भीष्मेण सत्कृतं वाक्यं देवानां सत्कृताः सुताः॥ 69 ॥

āgatya khe tadā taistu kathitaṃ naḥ sutāḥ kila | bhīṣmeṇa satkṛtaṃ vākyaṃ devānāṃ satkṛtāḥ sutāḥ

गता नागपुरं सर्वे तानादाय सुतान्वधूम् ।भीष्मादयः प्रीतचित्ताः पालयामासुरर्थतः॥ 70 ॥

gatā nāgapuraṃ sarve tānādāya sutānvadhūm | bhīṣmādayaḥ prītacittāḥ pālayāmāsurarthataḥ

एवं पार्थाः समुत्पन्ना गाङ्गेयेनाथ पालिताः॥ 71 ॥

evaṃ pārthāḥ samutpannā gāṅgeyenātha pālitāḥ