Skandha 6, Adhyāya 17

जनमेजय उवाच ।कथं ताश्च स्त्रियः सर्वा भृगूणां दुःखसागरात् ।मुक्ता वंशः पुनस्तेषां ब्राह्मणानां स्थिरोऽभवत्॥ 1 ॥

janamejaya uvāca | kathaṃ tāśca striyaḥ sarvā bhṛgūṇāṃ duḥkhasāgarāt | muktā vaṃśaḥ punasteṣāṃ brāhmaṇānāṃ sthiro'bhavat

हैहयैः किं कृतं कार्यं हत्वा तान्ब्राह्मणानपि ।क्षत्रियैर्लोभसंयुक्तैः पापाचारैर्वदस्व तत्॥ 2 ॥

haihayaiḥ kiṃ kṛtaṃ kāryaṃ hatvā tānbrāhmaṇānapi | kṣatriyairlobhasaṃyuktaiḥ pāpācārairvadasva tat

न तृप्तिरस्ति मे ब्रह्मन् पिबतस्ते कथामृतम् ।पावनं सुखदं नॄणां परलोके फलप्रदम्॥ 3 ॥

na tṛptirasti me brahman pibataste kathāmṛtam | pāvanaṃ sukhadaṃ nṝṇāṃ paraloke phalapradam

व्यास उवाच ।शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् ।यथा स्त्रियस्तु ता मुक्ता दुःखात्तस्माद्दुरत्ययात्॥ 4 ॥

vyāsa uvāca | śṛṇu rājanpravakṣyāmi kathāṃ pāpapraṇāśinīm | yathā striyastu tā muktā duḥkhāttasmādduratyayāt

भृगुपत्न्यो यदा राजन् हिमवन्तं गिरिं गताः ।भयत्रस्ता विभग्नाशा हैहयैः पीडिता भृशम्॥ 5 ॥

bhṛgupatnyo yadā rājan himavantaṃ giriṃ gatāḥ | bhayatrastā vibhagnāśā haihayaiḥ pīḍitā bhṛśam

गौरीं तत्र तु संस्थाप्य मृण्मयीं सरितस्तटे ।उपोषणपराश्चकुर्निश्चयं मरणं प्रति॥ 6 ॥

gaurīṃ tatra tu saṃsthāpya mṛṇmayīṃ saritastaṭe | upoṣaṇaparāścakurniścayaṃ maraṇaṃ prati

स्वप्ने गत्वा तदा देवी प्राह ताः प्रमदोत्तमाः ।युष्मासु मध्ये कस्याश्चिद्भविता चोरुजः पुमान्॥ 7 ॥

svapne gatvā tadā devī prāha tāḥ pramadottamāḥ | yuṣmāsu madhye kasyāścidbhavitā corujaḥ pumān

मदंशशक्तिसम्भिन्नः स वः कार्यं विधास्यति ।इत्यादिश्य पराम्बा सा पश्चादन्तर्हिताभवत्॥ 8 ॥

madaṃśaśaktisambhinnaḥ sa vaḥ kāryaṃ vidhāsyati | ityādiśya parāmbā sā paścādantarhitābhavat

जागृतास्तु ततः सर्वा मुदमापुर्वराङ्गनाः ।काचित्तासां भयोद्विग्ना कामिनी चतुरा भृशम्॥ 9 ॥

jāgṛtāstu tataḥ sarvā mudamāpurvarāṅganāḥ | kācittāsāṃ bhayodvignā kāminī caturā bhṛśam

दधार चोरुणैकेन गर्भं सा कुलवृद्धये ।पलायनपरा दृष्टा क्षत्रियैर्ब्राह्मणी यदा॥ 10 ॥

dadhāra coruṇaikena garbhaṃ sā kulavṛddhaye | palāyanaparā dṛṣṭā kṣatriyairbrāhmaṇī yadā

विह्वला तेजसा युक्ता तदा ते दुद्रुवुर्भृशम् ।गृह्यतां वध्यतां नारी सगर्भा याति सत्वरा॥ 11 ॥

vihvalā tejasā yuktā tadā te dudruvurbhṛśam | gṛhyatāṃ vadhyatāṃ nārī sagarbhā yāti satvarā

इति ब्रुवन्तः सम्प्राप्ताः कामिनीं खड्गपाणयः ।सा भयार्ता तु तान्दृष्ट्वा रुरोद समुपागतान्॥ 12 ॥

iti bruvantaḥ samprāptāḥ kāminīṃ khaḍgapāṇayaḥ | sā bhayārtā tu tāndṛṣṭvā ruroda samupāgatān

गर्भस्य रक्षणार्थं सा चुक्रोशातिभयातुरा ।रुदतीं मातरं श्रुत्वा दीनां प्राणविवर्जिताम्॥ 13 ॥

garbhasya rakṣaṇārthaṃ sā cukrośātibhayāturā | rudatīṃ mātaraṃ śrutvā dīnāṃ prāṇavivarjitām

निराधारां क्रन्दमानां क्षत्रियैर्भृशतापिताम् ।गृहीतामिव सिंहेन सगर्भां हरिणीं यथा॥ 14 ॥

nirādhārāṃ krandamānāṃ kṣatriyairbhṛśatāpitām | gṛhītāmiva siṃhena sagarbhāṃ hariṇīṃ yathā

साश्रुनेत्रां वेपमानां सङ्क्रुध्य बालकस्तदा ।भित्त्वोरुं निर्जगामाशु गर्भः सूर्य इवापरः॥ 15 ॥

sāśrunetrāṃ vepamānāṃ saṅkrudhya bālakastadā | bhittvoruṃ nirjagāmāśu garbhaḥ sūrya ivāparaḥ

मुष्णन्दृष्टीः क्षत्रियाणां तेजसा बालकः शुभः ।दर्शनाद्बालकस्याशु सर्वे जाता विलोचनाः॥ 16 ॥

muṣṇandṛṣṭīḥ kṣatriyāṇāṃ tejasā bālakaḥ śubhaḥ | darśanādbālakasyāśu sarve jātā vilocanāḥ

बभ्रमुर्गिरिदुर्गेषु जन्मान्धा इव क्षत्रियाः ।चिन्तितं मनसा सर्वैः किमेतदिति साम्प्रतम्॥ 17 ॥

babhramurgiridurgeṣu janmāndhā iva kṣatriyāḥ | cintitaṃ manasā sarvaiḥ kimetaditi sāmpratam

सर्वे चक्षुर्विहीना यज्जाता स्म बालदर्शनात् ।ब्राह्मण्यास्तु प्रभावोऽयं सतीव्रतबलं महत्॥ 18 ॥

sarve cakṣurvihīnā yajjātā sma bāladarśanāt | brāhmaṇyāstu prabhāvo'yaṃ satīvratabalaṃ mahat

क्षणाद्वामोघसङ्कल्पाः किं करिष्यन्तिदुःखिताः ।इति सञ्चिन्त्य मनसा नेत्रहीना निराश्रयाः॥ 19 ॥

kṣaṇādvāmoghasaṅkalpāḥ kiṃ kariṣyantiduḥkhitāḥ | iti sañcintya manasā netrahīnā nirāśrayāḥ

ब्राह्मणीं शरणं जग्मुर्हैहया गतचेतसः ।प्रणेमुस्तां भयत्रस्तां कृताञ्जलिपुटाश्च ते॥ 20 ॥

brāhmaṇīṃ śaraṇaṃ jagmurhaihayā gatacetasaḥ | praṇemustāṃ bhayatrastāṃ kṛtāñjalipuṭāśca te

ऊचुश्चैनां भयोद्विग्नां दृष्ट्यर्थं क्षत्रियर्षभाः ।प्रसीद सुभगे मातः सेवकास्ते वयं किल॥ 21 ॥

ūcuścaināṃ bhayodvignāṃ dṛṣṭyarthaṃ kṣatriyarṣabhāḥ | prasīda subhage mātaḥ sevakāste vayaṃ kila

कृतापराधा रम्भोरु क्षत्रियाः पापबुद्धयः ।दर्शनात्तव तन्वङ्गि जाताः सर्वे विलोचनाः॥ 22 ॥

kṛtāparādhā rambhoru kṣatriyāḥ pāpabuddhayaḥ | darśanāttava tanvaṅgi jātāḥ sarve vilocanāḥ

मुखं ते नैव पश्यामो जन्मान्धा इव भामिनि ।अद्भुतं ते तपो वीर्यं किं कुर्मः पापकारिणः॥ 23 ॥

mukhaṃ te naiva paśyāmo janmāndhā iva bhāmini | adbhutaṃ te tapo vīryaṃ kiṃ kurmaḥ pāpakāriṇaḥ

शरणं ते प्रपन्नाः स्मो देहि चक्षूंषि मानदे ।अन्धत्वं मरणादुग्रं कृपां कर्तुं त्वमर्हसि॥ 24 ॥

śaraṇaṃ te prapannāḥ smo dehi cakṣūṃṣi mānade | andhatvaṃ maraṇādugraṃ kṛpāṃ kartuṃ tvamarhasi

पुनर्दृष्टिप्रदानेन सेवकान्क्षत्रियान्कुरु ।उपरम्य च गच्छेम सहिताः पापकर्मणः॥ 25 ॥

punardṛṣṭipradānena sevakānkṣatriyānkuru | uparamya ca gacchema sahitāḥ pāpakarmaṇaḥ

अतः परं न कर्तव्यमीदृशं कर्म कर्हिचित् ।भार्गवाणां तु सर्वेषां सेवकाः स्मो वयं किल॥ 26 ॥

ataḥ paraṃ na kartavyamīdṛśaṃ karma karhicit | bhārgavāṇāṃ tu sarveṣāṃ sevakāḥ smo vayaṃ kila

अज्ञानाद्यत्कृतं पापं क्षन्तव्यं तत्त्वयाधुना ।वैरं नातः परं क्वापि भृगुभिः क्षत्रियैः सह॥ 27 ॥

ajñānādyatkṛtaṃ pāpaṃ kṣantavyaṃ tattvayādhunā | vairaṃ nātaḥ paraṃ kvāpi bhṛgubhiḥ kṣatriyaiḥ saha

कर्तव्यं शपथैः सम्यग्वर्तितव्यं तु हैहयैः ।सपुत्रा भव सुश्रोणि प्रणताः स्मो वयं च ते॥ 28 ॥

kartavyaṃ śapathaiḥ samyagvartitavyaṃ tu haihayaiḥ | saputrā bhava suśroṇi praṇatāḥ smo vayaṃ ca te

प्रसादं कुरु कल्याणि न द्विष्यामः कदाचन ।व्यास उवाच ।इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्राह्मणी विस्मयान्विता॥ 29 ॥

prasādaṃ kuru kalyāṇi na dviṣyāmaḥ kadācana | vyāsa uvāca | iti teṣāṃ vacaḥ śrutvā brāhmaṇī vismayānvitā

तानाह प्रणतान्दुःस्थानाश्वास्य गतलोचनान् ।गृहीता न मया दृष्टिर्युष्माकं क्षत्रियाः किल॥ 30 ॥

tānāha praṇatānduḥsthānāśvāsya gatalocanān | gṛhītā na mayā dṛṣṭiryuṣmākaṃ kṣatriyāḥ kila

नाहं रुषान्विता सत्यं कारणं शृणुताद्य यत् ।अयं च भार्गवो नूनमूरुजः कुपितोऽद्य वः॥ 31 ॥

nāhaṃ ruṣānvitā satyaṃ kāraṇaṃ śṛṇutādya yat | ayaṃ ca bhārgavo nūnamūrujaḥ kupito'dya vaḥ

चक्षूंषि तेन युष्माकं स्तम्भितानि रुषावता ।स्वबन्धून्निहतांज्ञात्वा गर्भस्थानपि क्षत्रियैः॥ 32 ॥

cakṣūṃṣi tena yuṣmākaṃ stambhitāni ruṣāvatā | svabandhūnnihatāṃjñātvā garbhasthānapi kṣatriyaiḥ

अनागसो धर्मपरांस्तापसान्धनकाम्यया ।गर्भानपि यदा यूयं भृगूनघ्नंस्तु पुत्रकाः॥ 33 ॥

anāgaso dharmaparāṃstāpasāndhanakāmyayā | garbhānapi yadā yūyaṃ bhṛgūnaghnaṃstu putrakāḥ

तदायमूरुणा गर्भो मया वर्षशतं धृतः ।षडङ्गश्चाखिलो वेदो गृहीतोऽनेन चाञ्जसा॥ 34 ॥

tadāyamūruṇā garbho mayā varṣaśataṃ dhṛtaḥ | ṣaḍaṅgaścākhilo vedo gṛhīto'nena cāñjasā

गर्भस्थेनापि बालेन भृगुवंशविवृद्धये ।सोऽपि पितृवधान्नूनं क्रोथेद्धो हन्तुमिच्छति॥ 35 ॥

garbhasthenāpi bālena bhṛguvaṃśavivṛddhaye | so'pi pitṛvadhānnūnaṃ krotheddho hantumicchati

भगवत्याः प्रसादेन जातोऽयं मम बालकः ।तेजसा यस्य दिव्येन चक्षूंषि मुषितानि वः॥ 36 ॥

bhagavatyāḥ prasādena jāto'yaṃ mama bālakaḥ | tejasā yasya divyena cakṣūṃṣi muṣitāni vaḥ

तस्मादौर्वं सुतं मेऽद्य याचध्वं विनयान्विताः ।प्रणिपातेन तुष्टोऽसौ दृष्टिं वः प्रतिमोक्ष्यति॥ 37 ॥

tasmādaurvaṃ sutaṃ me'dya yācadhvaṃ vinayānvitāḥ | praṇipātena tuṣṭo'sau dṛṣṭiṃ vaḥ pratimokṣyati

व्यास उवाच ।तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या हैहयास्तुष्टुवुश्च तम् ।प्रणेमुर्विनयोपेता ऊरुजं मुनिसत्तमम्॥ 38 ॥

vyāsa uvāca | tacchrutvā vacanaṃ tasyā haihayāstuṣṭuvuśca tam | praṇemurvinayopetā ūrujaṃ munisattamam

स सन्तुष्टो बभूवाथ तानुवाच विचक्षुषः ।गच्छध्वं स्वगृहान्भूपा ममाख्यानकृतं वचः॥ 39 ॥

sa santuṣṭo babhūvātha tānuvāca vicakṣuṣaḥ | gacchadhvaṃ svagṛhānbhūpā mamākhyānakṛtaṃ vacaḥ

अवश्यम्भाविभावास्ते भवन्ति देवनिर्मिताः ।नात्र शोकस्तु कर्तव्यः पुरुषेण विजानता॥ 40 ॥

avaśyambhāvibhāvāste bhavanti devanirmitāḥ | nātra śokastu kartavyaḥ puruṣeṇa vijānatā

पूर्ववदृषयः सर्वे प्राप्नुवन्तु यथासुखम् ।व्रजन्तु विगतक्रोधा भवनानि यथासुखम्॥ 41 ॥

pūrvavadṛṣayaḥ sarve prāpnuvantu yathāsukham | vrajantu vigatakrodhā bhavanāni yathāsukham

इति तेन समादिष्टा हैहयाः प्राप्तलोचनाः ।और्वमामन्त्र्य जग्मुस्ते सदनानि यथारुचि॥ 42 ॥

iti tena samādiṣṭā haihayāḥ prāptalocanāḥ | aurvamāmantrya jagmuste sadanāni yathāruci

ब्राह्मणी तं सुतं दिव्यं गृहीत्वा स्वाश्रमं गता ।पालयामास भूपाल तेजस्विनमतन्द्रिता॥ 43 ॥

brāhmaṇī taṃ sutaṃ divyaṃ gṛhītvā svāśramaṃ gatā | pālayāmāsa bhūpāla tejasvinamatandritā

एवं ते कथितं राजन् भृगूणां तु विनाशनम् ।लोभाविष्टैः क्षत्रियैश्च यत्कृतं पातकं किल॥ 44 ॥

evaṃ te kathitaṃ rājan bhṛgūṇāṃ tu vināśanam | lobhāviṣṭaiḥ kṣatriyaiśca yatkṛtaṃ pātakaṃ kila

जनमेजय उवाच ।श्रुतं मया महत्कर्म क्षत्रियाणाञ्च दारुणम् ।कारणं लोभ एवात्र दुःखदश्चोभयोस्तु सः॥ 45 ॥

janamejaya uvāca | śrutaṃ mayā mahatkarma kṣatriyāṇāñca dāruṇam | kāraṇaṃ lobha evātra duḥkhadaścobhayostu saḥ

किञ्चित्प्रष्टुमिहेच्छामि संशयं वासवीसुत ।हैहयास्ते कथं नाम्ना ख्याता भुवि नृपात्मजाः॥ 46 ॥

kiñcitpraṣṭumihecchāmi saṃśayaṃ vāsavīsuta | haihayāste kathaṃ nāmnā khyātā bhuvi nṛpātmajāḥ

यदोस्तु यादवाः कामं भरताद्भारतास्तथा ।हैहयः कोऽपि राजाभूत्तेषां वंशे प्रतिष्ठितः॥ 47 ॥

yadostu yādavāḥ kāmaṃ bharatādbhāratāstathā | haihayaḥ ko'pi rājābhūtteṣāṃ vaṃśe pratiṣṭhitaḥ

तदहं श्रोतुमिच्छामि कारणं करुणानिधे ।हैहयास्ते कथं जाताः क्षत्रियाः केन कर्मणा॥ 48 ॥

tadahaṃ śrotumicchāmi kāraṇaṃ karuṇānidhe | haihayāste kathaṃ jātāḥ kṣatriyāḥ kena karmaṇā

व्यास उवाच ।हैहयानां समुत्पत्तिं शृणु भूप सविस्तराम् ।पुरातनीं सुपुण्यां च कथां पापप्रणाशिनीम्॥ 49 ॥

vyāsa uvāca | haihayānāṃ samutpattiṃ śṛṇu bhūpa savistarām | purātanīṃ supuṇyāṃ ca kathāṃ pāpapraṇāśinīm

कस्मिंश्चित्समये भूप सूर्यपुत्रः सुशोभनः ।रेवन्तेति च विख्यातो रूपवानमितप्रभः॥ 50 ॥

kasmiṃścitsamaye bhūpa sūryaputraḥ suśobhanaḥ | revanteti ca vikhyāto rūpavānamitaprabhaḥ

उच्चैःश्रवसमारुह्य हयरत्नं मनोहरम् ।जगाम विष्णुसदनं वैकुण्ठं भास्करात्मजः॥ 51 ॥

uccaiḥśravasamāruhya hayaratnaṃ manoharam | jagāma viṣṇusadanaṃ vaikuṇṭhaṃ bhāskarātmajaḥ

भगवद्दर्शनाकाङ्क्षी हयारूढो यदागतः ।हयस्थस्तु तदा दृष्टो लक्ष्म्यासौ रविनन्दनः॥ 52 ॥

bhagavaddarśanākāṅkṣī hayārūḍho yadāgataḥ | hayasthastu tadā dṛṣṭo lakṣmyāsau ravinandanaḥ

रमा वीक्ष्य हयं दिव्यं भ्रातरं सागरोद्भवम् ।रूपेण विस्मिता तस्य तस्थौ स्तम्भितलोचना॥ 53 ॥

ramā vīkṣya hayaṃ divyaṃ bhrātaraṃ sāgarodbhavam | rūpeṇa vismitā tasya tasthau stambhitalocanā

भगवानपि तं दृष्ट्वा हयारूढं मनोहरम् ।आगच्छन्तं रमां विष्णुः पप्रच्छ प्रणयात्प्रभुः॥ 54 ॥

bhagavānapi taṃ dṛṣṭvā hayārūḍhaṃ manoharam | āgacchantaṃ ramāṃ viṣṇuḥ papraccha praṇayātprabhuḥ

कोऽयमायाति चार्वङ्गि हयारूढ इवापरः ।स्मरतेजस्तनुः कान्ते मोहयन्भुवनत्रयम्॥ 55 ॥

ko'yamāyāti cārvaṅgi hayārūḍha ivāparaḥ | smaratejastanuḥ kānte mohayanbhuvanatrayam

प्रेक्षमाणा तदा लक्ष्मीस्तच्चित्ता दैवयोगतः ।नोवाच वचनं किञ्चित्पृष्टापि च पुनः पुनः॥ 56 ॥

prekṣamāṇā tadā lakṣmīstaccittā daivayogataḥ | novāca vacanaṃ kiñcitpṛṣṭāpi ca punaḥ punaḥ

व्यास उवाच ।अश्वासक्तमतिं वीक्ष्य कामिनीमतिमोहिताम् ।पश्यन्तीं परमप्रेम्णा चञ्चलाक्षीं च चञ्चलाम्॥ 57 ॥

vyāsa uvāca | aśvāsaktamatiṃ vīkṣya kāminīmatimohitām | paśyantīṃ paramapremṇā cañcalākṣīṃ ca cañcalām

तामाह भगवान्कुद्धः किं पश्यसि सुलोचने ।मोहिता च हरिं दृष्ट्वा पृष्टा नैवाभिभाषसे॥ 58 ॥

tāmāha bhagavānkuddhaḥ kiṃ paśyasi sulocane | mohitā ca hariṃ dṛṣṭvā pṛṣṭā naivābhibhāṣase

सर्वत्र रमसे यस्माद्रमा तस्माद्भविष्यसि ।चञ्चलत्वाच्चलेत्येवं सर्वथैव न संशयः॥ 59 ॥

sarvatra ramase yasmādramā tasmādbhaviṣyasi | cañcalatvāccaletyevaṃ sarvathaiva na saṃśayaḥ

प्राकृता च यथा नारी नूनं भवति चञ्चला ।तथा त्वमपि कल्याणि स्थिरा नैव कदाचन॥ 60 ॥

prākṛtā ca yathā nārī nūnaṃ bhavati cañcalā | tathā tvamapi kalyāṇi sthirā naiva kadācana

त्वं हयं मत्समीपस्था समीक्ष्य यदि मोहिता ।वडवा भव वामोरु मर्त्यलोकेऽतिदारुणे॥ 61 ॥

tvaṃ hayaṃ matsamīpasthā samīkṣya yadi mohitā | vaḍavā bhava vāmoru martyaloke'tidāruṇe

इति शप्ता रमा देवी हरिणा दैवयोगतः ।रुरोद वेपमाना सा भयभीतातिदुःखिता॥ 62 ॥

iti śaptā ramā devī hariṇā daivayogataḥ | ruroda vepamānā sā bhayabhītātiduḥkhitā

तमुवाच रमानाथ शङ्किता चारुहासिनी ।प्रणम्य शिरसा देवं स्वपतिं विनयान्विता॥ 63 ॥

tamuvāca ramānātha śaṅkitā cāruhāsinī | praṇamya śirasā devaṃ svapatiṃ vinayānvitā

देवदेव जगन्नाथ करुणाकर केशव ।स्वल्पेऽपराधे गोविन्द कस्माच्छापं ददासि मे॥ 64 ॥

devadeva jagannātha karuṇākara keśava | svalpe'parādhe govinda kasmācchāpaṃ dadāsi me

न कदाचिन्मया दृष्टः क्रोधस्ते हीदृशः प्रभो ।क्व गतस्ते मयि स्नेहः सहजो न तु नश्वरः॥ 65 ॥

na kadācinmayā dṛṣṭaḥ krodhaste hīdṛśaḥ prabho | kva gataste mayi snehaḥ sahajo na tu naśvaraḥ

वज्रपातस्तु शत्रौ वै कर्तव्यो न सुहृज्जने ।सदाहं वरयोग्या ते शापयोग्या कथं कृता॥ 66 ॥

vajrapātastu śatrau vai kartavyo na suhṛjjane | sadāhaṃ varayogyā te śāpayogyā kathaṃ kṛtā

प्राणांस्त्यक्ष्यामि गोविन्द पश्यतोऽद्य तवाग्रतः ।कथं जीवे त्वया हीना विरहानलतापिता॥ 67 ॥

prāṇāṃstyakṣyāmi govinda paśyato'dya tavāgrataḥ | kathaṃ jīve tvayā hīnā virahānalatāpitā

प्रसादं कुरु देवेश शापादस्मात्सुदारुणात् ।कदा मुक्ता समीपं ते प्राप्नोमि सुखदं विभौ॥ 68 ॥

prasādaṃ kuru deveśa śāpādasmātsudāruṇāt | kadā muktā samīpaṃ te prāpnomi sukhadaṃ vibhau

हरिरुवाच ।यदा ते भविता पुत्रः पृथिव्यां मत्समः प्रिये ।तदा मां प्राप्य तन्वङ्गि सुखिता त्वं भविष्यसि॥ 69 ॥

hariruvāca | yadā te bhavitā putraḥ pṛthivyāṃ matsamaḥ priye | tadā māṃ prāpya tanvaṅgi sukhitā tvaṃ bhaviṣyasi