Skandha 7, Adhyāya 10

भक्तियोगस्य तत्सर्वमन्तरायतयार्भकः ।मन्यमानो हृषीकेशं स्मयमान उवाच ह॥ 1 ॥

bhaktiyogasya tatsarvamantarāyatayārbhakaḥ | manyamāno hṛṣīkeśaṃ smayamāna uvāca ha

मा मां प्रलोभयोत्पत्त्याऽऽसक्तङ्कामेषु तैर्वरैः ।तत्सङ्गभीतो निर्विण्णो मुमुक्षुस्त्वामुपाश्रितः॥ 2 ॥

mā māṃ pralobhayotpattyā''saktaṅkāmeṣu tairvaraiḥ | tatsaṅgabhīto nirviṇṇo mumukṣustvāmupāśritaḥ

भृत्यलक्षणजिज्ञासुर्भक्तं कामेष्वचोदयत् ।भवान् संसारबीजेषु हृदयग्रन्थिषु प्रभो॥ 3 ॥

bhṛtyalakṣaṇajijñāsurbhaktaṃ kāmeṣvacodayat | bhavān saṃsārabījeṣu hṛdayagranthiṣu prabho

नान्यथा तेऽखिलगुरो घटेत करुणात्मनः ।यस्त आशिष आशास्ते न स भृत्यः स वै वणिक्॥ 4 ॥

nānyathā te'khilaguro ghaṭeta karuṇātmanaḥ | yasta āśiṣa āśāste na sa bhṛtyaḥ sa vai vaṇik

आशासानो न वै भृत्यः स्वामिन्याशिष आत्मनः ।न स्वामी भृत्यतः स्वाम्यमिच्छन् यो राति चाशिषः॥ 5 ॥

āśāsāno na vai bhṛtyaḥ svāminyāśiṣa ātmanaḥ | na svāmī bhṛtyataḥ svāmyamicchan yo rāti cāśiṣaḥ

अहं त्वकामस्त्वद्भक्तस्त्वं च स्वाम्यनपाश्रयः ।नान्यथेहावयोरर्थो राजसेवकयोरिव॥ 6 ॥

ahaṃ tvakāmastvadbhaktastvaṃ ca svāmyanapāśrayaḥ | nānyathehāvayorartho rājasevakayoriva

यदि रासीश मे कामान् वरांस्त्वं वरदर्षभ ।कामानां हृद्यसंरोहं भवतस्तु वृणे वरम्॥ 7 ॥

yadi rāsīśa me kāmān varāṃstvaṃ varadarṣabha | kāmānāṃ hṛdyasaṃrohaṃ bhavatastu vṛṇe varam

इन्द्रियाणि मनः प्राण आत्मा धर्मो धृतिर्मतिः ।ह्रीः श्रीस्तेजः स्मृतिः सत्यं यस्य नश्यन्ति जन्मना॥ 8 ॥

indriyāṇi manaḥ prāṇa ātmā dharmo dhṛtirmatiḥ | hrīḥ śrīstejaḥ smṛtiḥ satyaṃ yasya naśyanti janmanā

विमुञ्चति यदा कामान् मानवो मनसि स्थितान् ।तर्ह्येव पुण्डरीकाक्ष भगवत्त्वाय कल्पते॥ 9 ॥

vimuñcati yadā kāmān mānavo manasi sthitān | tarhyeva puṇḍarīkākṣa bhagavattvāya kalpate

ओं नमो भगवते तुभ्यं पुरुषाय महात्मने ।हरयेऽद्भुतसिंहाय ब्रह्मणे परमात्मने॥ 10 ॥

oṃ namo bhagavate tubhyaṃ puruṣāya mahātmane | haraye'dbhutasiṃhāya brahmaṇe paramātmane

नैकान्तिनो मे मयि जात्विहाशिष आशासतेऽमुत्र च ये भवद्विधाः ।अथापि मन्वन्तरमेतदत्र दैत्येश्वराणामनुभुङ्क्ष्व भोगान्॥ 11 ॥

naikāntino me mayi jātvihāśiṣa āśāsate'mutra ca ye bhavadvidhāḥ | athāpi manvantarametadatra daityeśvarāṇāmanubhuṅkṣva bhogān

कथा मदीया जुषमाणः प्रियास्त्व- मावेश्य मामात्मनि सन्तमेकम् ।सर्वेषु भूतेष्वधियज्ञमीशं यजस्व योगेन च कर्म हिन्वन्॥ 12 ॥

kathā madīyā juṣamāṇaḥ priyāstva- māveśya māmātmani santamekam | sarveṣu bhūteṣvadhiyajñamīśaṃ yajasva yogena ca karma hinvan

भोगेन पुण्यं कुशलेन पापं कलेवरं कालजवेन हित्वा ।कीर्तिं विशुद्धां सुरलोकगीतां विताय मामेष्यसि मुक्तबन्धः॥ 13 ॥

bhogena puṇyaṃ kuśalena pāpaṃ kalevaraṃ kālajavena hitvā | kīrtiṃ viśuddhāṃ suralokagītāṃ vitāya māmeṣyasi muktabandhaḥ

य एतत्कीर्तयेन्मह्यं त्वया गीतमिदं नरः ।त्वां च मां च स्मरन् काले कर्मबन्धात्प्रमुच्यते॥ 14 ॥

ya etatkīrtayenmahyaṃ tvayā gītamidaṃ naraḥ | tvāṃ ca māṃ ca smaran kāle karmabandhātpramucyate

वरं वरय एतत्ते वरदेशान्महेश्वर ।यदनिन्दत्पिता मे त्वामविद्वांस्तेज ऐश्वरम्॥ 15 ॥

varaṃ varaya etatte varadeśānmaheśvara | yadanindatpitā me tvāmavidvāṃsteja aiśvaram

विद्धामर्षाशयः साक्षात्सर्वलोकगुरुं प्रभुम् ।भ्रातृहेति मृषादृष्टिस्त्वद्भक्ते मयि चाघवान्॥ 16 ॥

viddhāmarṣāśayaḥ sākṣātsarvalokaguruṃ prabhum | bhrātṛheti mṛṣādṛṣṭistvadbhakte mayi cāghavān

तस्मात्पिता मे पूयेत दुरन्ताद्दुस्तरादघात् ।पूतस्तेऽपाङ्गसन्दृष्टस्तदा कृपणवत्सल॥ 17 ॥

tasmātpitā me pūyeta durantāddustarādaghāt | pūtaste'pāṅgasandṛṣṭastadā kṛpaṇavatsala

त्रिःसप्तभिः पिता पूतः पितृभिः सह तेऽनघ ।यत्साधोऽस्य गृहे जातो भवान् वै कुलपावनः॥ 18 ॥

triḥsaptabhiḥ pitā pūtaḥ pitṛbhiḥ saha te'nagha | yatsādho'sya gṛhe jāto bhavān vai kulapāvanaḥ

यत्र यत्र च मद्भक्ताः प्रशान्ताः समदर्शिनः ।साधवः समुदाचारास्ते पूयन्त्यपि कीकटाः॥ 19 ॥

yatra yatra ca madbhaktāḥ praśāntāḥ samadarśinaḥ | sādhavaḥ samudācārāste pūyantyapi kīkaṭāḥ

सर्वात्मना न हिंसन्ति भूतग्रामेषु किञ्चन ।उच्चावचेषु दैत्येन्द्र मद्भावेन गतस्पृहाः॥ 20 ॥

sarvātmanā na hiṃsanti bhūtagrāmeṣu kiñcana | uccāvaceṣu daityendra madbhāvena gataspṛhāḥ

भवन्ति पुरुषा लोके मद्भक्तास्त्वामनुव्रताः ।भवान् मे खलु भक्तानां सर्वेषां प्रतिरूपधृक्॥ 21 ॥

bhavanti puruṣā loke madbhaktāstvāmanuvratāḥ | bhavān me khalu bhaktānāṃ sarveṣāṃ pratirūpadhṛk

कुरु त्वं प्रेतकृत्याणि पितुः पूतस्य सर्वशः ।मदङ्गस्पर्शनेनाङ्ग लोकान् यास्यति सुप्रजाः॥ 22 ॥

kuru tvaṃ pretakṛtyāṇi pituḥ pūtasya sarvaśaḥ | madaṅgasparśanenāṅga lokān yāsyati suprajāḥ

पित्र्यं च स्थानमातिष्ठ यथोक्तं ब्रह्मवादिभिः ।मय्यावेश्य मनस्तात कुरु कर्माणि मत्परः॥ 23 ॥

pitryaṃ ca sthānamātiṣṭha yathoktaṃ brahmavādibhiḥ | mayyāveśya manastāta kuru karmāṇi matparaḥ

प्रह्लादोऽपि तथा चक्रे पितुर्यत्साम्परायिकम् ।यथाऽऽह भगवान् राजन्नभिषिक्तो द्विजोत्तमैः॥ 24 ॥

prahlādo'pi tathā cakre pituryatsāmparāyikam | yathā''ha bhagavān rājannabhiṣikto dvijottamaiḥ

प्रसादसुमुखं दृष्ट्वा ब्रह्मा नरहरिं हरिम् ।स्तुत्वा वाग्भिः पवित्राभिः प्राह देवादिभिर्वृतः॥ 25 ॥

prasādasumukhaṃ dṛṣṭvā brahmā narahariṃ harim | stutvā vāgbhiḥ pavitrābhiḥ prāha devādibhirvṛtaḥ

ब्रह्मोवाच ।देवदेवाखिलाध्यक्ष भूतभावन पूर्वज ।दिष्ट्या ते निहतः पापो लोकसन्तापनोऽसुरः॥ 26 ॥

brahmovāca | devadevākhilādhyakṣa bhūtabhāvana pūrvaja | diṣṭyā te nihataḥ pāpo lokasantāpano'suraḥ

योऽसौ लब्धवरो मत्तो न वध्यो मम सृष्टिभिः ।तपोयोगबलोन्नद्धः समस्तनिगमानहन्॥ 27 ॥

yo'sau labdhavaro matto na vadhyo mama sṛṣṭibhiḥ | tapoyogabalonnaddhaḥ samastanigamānahan

दिष्ट्यास्य तनयः साधुर्महाभागवतोऽर्भकः ।त्वया विमोचितो मृत्योर्दिष्ट्या त्वां समितोऽधुना॥ 28 ॥

diṣṭyāsya tanayaḥ sādhurmahābhāgavato'rbhakaḥ | tvayā vimocito mṛtyordiṣṭyā tvāṃ samito'dhunā

एतद्वपुस्ते भगवन् ध्यायतः प्रयतात्मनः ।सर्वतो गोप्तृ सन्त्रासान्मृत्योरपि जिघांसतः॥ 29 ॥

etadvapuste bhagavan dhyāyataḥ prayatātmanaḥ | sarvato goptṛ santrāsānmṛtyorapi jighāṃsataḥ

मैवं वरोऽसुराणां ते प्रदेयः पद्मसम्भव ।वरः क्रूरनिसर्गाणामहीनाममृतं यथा॥ 30 ॥

maivaṃ varo'surāṇāṃ te pradeyaḥ padmasambhava | varaḥ krūranisargāṇāmahīnāmamṛtaṃ yathā

इत्युक्त्वा भगवान् राजंस्तत्रैवान्तर्दधे हरिः ।अदृश्यः सर्वभूतानां पूजितः परमेष्ठिना॥ 31 ॥

ityuktvā bhagavān rājaṃstatraivāntardadhe hariḥ | adṛśyaḥ sarvabhūtānāṃ pūjitaḥ parameṣṭhinā

ततः सम्पूज्य शिरसा ववन्दे परमेष्ठिनम् ।भवं प्रजापतीन् देवान् प्रह्लादो भगवत्कलाः॥ 32 ॥

tataḥ sampūjya śirasā vavande parameṣṭhinam | bhavaṃ prajāpatīn devān prahlādo bhagavatkalāḥ

ततः काव्यादिभिः सार्धं मुनिभिः कमलासनः ।दैत्यानां दानवानां च प्रह्लादमकरोत्पतिम्॥ 33 ॥

tataḥ kāvyādibhiḥ sārdhaṃ munibhiḥ kamalāsanaḥ | daityānāṃ dānavānāṃ ca prahlādamakarotpatim

प्रतिनन्द्य ततो देवाः प्रयुज्य परमाशिषः ।स्वधामानि ययू राजन् ब्रह्माद्याः प्रतिपूजिताः॥ 34 ॥

pratinandya tato devāḥ prayujya paramāśiṣaḥ | svadhāmāni yayū rājan brahmādyāḥ pratipūjitāḥ

एवं तौ पार्षदौ विष्णोः पुत्रत्वं प्रापितौ दितेः ।हृदि स्थितेन हरिणा वैरभावेन तौ हतौ॥ 35 ॥

evaṃ tau pārṣadau viṣṇoḥ putratvaṃ prāpitau diteḥ | hṛdi sthitena hariṇā vairabhāvena tau hatau

पुनश्च विप्रशापेन राक्षसौ तौ बभूवतुः ।कुम्भकर्णदशग्रीवौ हतौ तौ रामविक्रमैः॥ 36 ॥

punaśca vipraśāpena rākṣasau tau babhūvatuḥ | kumbhakarṇadaśagrīvau hatau tau rāmavikramaiḥ

शयानौ युधि निर्भिन्नहृदयौ रामसायकैः ।तच्चित्तौ जहतुर्देहं यथा प्राक्तनजन्मनि॥ 37 ॥

śayānau yudhi nirbhinnahṛdayau rāmasāyakaiḥ | taccittau jahaturdehaṃ yathā prāktanajanmani

ताविहाथ पुनर्जातौ शिशुपालकरूषजौ ।हरौ वैरानुबन्धेन पश्यतस्ते समीयतुः॥ 38 ॥

tāvihātha punarjātau śiśupālakarūṣajau | harau vairānubandhena paśyataste samīyatuḥ

एनः पूर्वकृतं यत्तद्राजानः कृष्णवैरिणः ।जहुस्त्वन्ते तदात्मानः कीटः पेशस्कृतो यथा॥ 39 ॥

enaḥ pūrvakṛtaṃ yattadrājānaḥ kṛṣṇavairiṇaḥ | jahustvante tadātmānaḥ kīṭaḥ peśaskṛto yathā

यथा यथा भगवतो भक्त्या परमयाभिदा ।नृपाश्चैद्यादयः सात्म्यं हरेस्तच्चिन्तया ययुः॥ 40 ॥

yathā yathā bhagavato bhaktyā paramayābhidā | nṛpāścaidyādayaḥ sātmyaṃ harestaccintayā yayuḥ

आख्यातं सर्वमेतत्ते यन्मां त्वं परिपृष्टवान् ।दमघोषसुतादीनां हरेः सात्म्यमपि द्विषाम्॥ 41 ॥

ākhyātaṃ sarvametatte yanmāṃ tvaṃ paripṛṣṭavān | damaghoṣasutādīnāṃ hareḥ sātmyamapi dviṣām

एषा ब्रह्मण्यदेवस्य कृष्णस्य च महात्मनः ।अवतारकथा पुण्या वधो यत्रादिदैत्ययोः॥ 42 ॥

eṣā brahmaṇyadevasya kṛṣṇasya ca mahātmanaḥ | avatārakathā puṇyā vadho yatrādidaityayoḥ

प्रह्लादस्यानुचरितं महाभागवतस्य च ।भक्तिर्ज्ञानं विरक्तिश्च याथात्म्यं चास्य वै हरेः॥ 43 ॥

prahlādasyānucaritaṃ mahābhāgavatasya ca | bhaktirjñānaṃ viraktiśca yāthātmyaṃ cāsya vai hareḥ

सर्गस्थित्यप्ययेशस्य गुणकर्मानुवर्णनम् ।परावरेषां स्थानानां कालेन व्यत्ययो महान्॥ 44 ॥

sargasthityapyayeśasya guṇakarmānuvarṇanam | parāvareṣāṃ sthānānāṃ kālena vyatyayo mahān

धर्मो भागवतानां च भगवान् येन गम्यते ।आख्यानेऽस्मिन् समाम्नातमाध्यात्मिकमशेषतः॥ 45 ॥

dharmo bhāgavatānāṃ ca bhagavān yena gamyate | ākhyāne'smin samāmnātamādhyātmikamaśeṣataḥ

य एतत्पुण्यमाख्यानं विष्णोर्वीर्योपबृंहितम् ।कीर्तयेच्छ्रद्धया श्रुत्वा कर्मपाशैर्विमुच्यते॥ 46 ॥

ya etatpuṇyamākhyānaṃ viṣṇorvīryopabṛṃhitam | kīrtayecchraddhayā śrutvā karmapāśairvimucyate

एतद्य आदिपुरुषस्य मृगेन्द्रलीलां दैत्येन्द्रयूथपवधं प्रयतः पठेत ।दैत्यात्मजस्य च सतां प्रवरस्य पुण्यं श्रुत्वानुभावमकुतोभयमेति लोकम्॥ 47 ॥

etadya ādipuruṣasya mṛgendralīlāṃ daityendrayūthapavadhaṃ prayataḥ paṭheta | daityātmajasya ca satāṃ pravarasya puṇyaṃ śrutvānubhāvamakutobhayameti lokam

यूयं नृलोके बत भूरिभागा लोकं पुनाना मुनयोऽभियन्ति ।येषां गृहानावसतीति साक्षा- द्गूढं परं ब्रह्म मनुष्यलिङ्गम्॥ 48 ॥

yūyaṃ nṛloke bata bhūribhāgā lokaṃ punānā munayo'bhiyanti | yeṣāṃ gṛhānāvasatīti sākṣā- dgūḍhaṃ paraṃ brahma manuṣyaliṅgam

स वा अयं ब्रह्म महद्विमृग्य- कैवल्यनिर्वाणसुखानुभूतिः ।प्रियः सुहृद्वः खलु मातुलेय आत्मार्हणीयो विधिकृद्गुरुश्च॥ 49 ॥

sa vā ayaṃ brahma mahadvimṛgya- kaivalyanirvāṇasukhānubhūtiḥ | priyaḥ suhṛdvaḥ khalu mātuleya ātmārhaṇīyo vidhikṛdguruśca

न यस्य साक्षाद्भवपद्मजादिभी रूपं धिया वस्तुतयोपवर्णितम् ।मौनेन भक्त्योपशमेन पूजितः प्रसीदतामेष स सात्वतां पतिः॥ 50 ॥

na yasya sākṣādbhavapadmajādibhī rūpaṃ dhiyā vastutayopavarṇitam | maunena bhaktyopaśamena pūjitaḥ prasīdatāmeṣa sa sātvatāṃ patiḥ

स एष भगवान् राजन् व्यतनोद्विहतं यशः ।पुरा रुद्रस्य देवस्य मयेनानन्तमायिना॥ 51 ॥

sa eṣa bhagavān rājan vyatanodvihataṃ yaśaḥ | purā rudrasya devasya mayenānantamāyinā

राजोवाच ।कस्मिन् कर्मणि देवस्य मयोऽहन् जगदीशितुः ।यथा चोपचिता कीर्तिः कृष्णेनानेन कथ्यताम्॥ 52 ॥

rājovāca | kasmin karmaṇi devasya mayo'han jagadīśituḥ | yathā copacitā kīrtiḥ kṛṣṇenānena kathyatām

निर्जिता असुरा देवैर्युध्यनेनोपबृंहितैः ।मायिनां परमाचार्यं मयं शरणमाययुः॥ 53 ॥

nirjitā asurā devairyudhyanenopabṛṃhitaiḥ | māyināṃ paramācāryaṃ mayaṃ śaraṇamāyayuḥ

स निर्माय पुरस्तिस्रो हैमीरौप्यायसीर्विभुः ।दुर्लक्ष्यापायसंयोगा दुर्वितर्क्यपरिच्छदाः॥ 54 ॥

sa nirmāya purastisro haimīraupyāyasīrvibhuḥ | durlakṣyāpāyasaṃyogā durvitarkyaparicchadāḥ

ताभिस्तेऽसुरसेनान्यो लोकांस्त्रीन् सेश्वरान्नृप ।स्मरन्तो नाशयाञ्चक्रुः पूर्ववैरमलक्षिताः॥ 55 ॥

tābhiste'surasenānyo lokāṃstrīn seśvarānnṛpa | smaranto nāśayāñcakruḥ pūrvavairamalakṣitāḥ

ततस्ते सेश्वरा लोका उपासाद्येश्वरं विभो ।त्राहि नस्तावकान् देव विनष्टांस्त्रिपुरालयैः॥ 56 ॥

tataste seśvarā lokā upāsādyeśvaraṃ vibho | trāhi nastāvakān deva vinaṣṭāṃstripurālayaiḥ

अथानुगृह्य भगवान्मा भैष्टेति सुरान् विभुः ।शरं धनुषि सन्धाय पुरेष्वस्त्रं व्यमुञ्चत॥ 57 ॥

athānugṛhya bhagavānmā bhaiṣṭeti surān vibhuḥ | śaraṃ dhanuṣi sandhāya pureṣvastraṃ vyamuñcata

ततोऽग्निवर्णा इषव उत्पेतुः सूर्यमण्डलात् ।यथा मयूखसन्दोहा नादृश्यन्त पुरो यतः॥ 58 ॥

tato'gnivarṇā iṣava utpetuḥ sūryamaṇḍalāt | yathā mayūkhasandohā nādṛśyanta puro yataḥ

तैः स्पृष्टा व्यसवः सर्वे निपेतुः स्म पुरौकसः ।तानानीय महायोगी मयः कूपरसेऽक्षिपत्॥ 59 ॥

taiḥ spṛṣṭā vyasavaḥ sarve nipetuḥ sma puraukasaḥ | tānānīya mahāyogī mayaḥ kūparase'kṣipat

सिद्धामृतरसस्पृष्टा वज्रसारा महौजसः ।उत्तस्थुर्मेघदलना वैद्युता इव वह्नयः॥ 60 ॥

siddhāmṛtarasaspṛṣṭā vajrasārā mahaujasaḥ | uttasthurmeghadalanā vaidyutā iva vahnayaḥ

विलोक्य भग्नसङ्कल्पं विमनस्कं वृषध्वजम् ।तदायं भगवान् विष्णुस्तत्रोपायमकल्पयत्॥ 61 ॥

vilokya bhagnasaṅkalpaṃ vimanaskaṃ vṛṣadhvajam | tadāyaṃ bhagavān viṣṇustatropāyamakalpayat

वत्स आसीत्तदा ब्रह्मा स्वयं विष्णुरयं हि गौः ।प्रविश्य त्रिपुरं काले रसकूपामृतं पपौ॥ 62 ॥

vatsa āsīttadā brahmā svayaṃ viṣṇurayaṃ hi gauḥ | praviśya tripuraṃ kāle rasakūpāmṛtaṃ papau

तेऽसुरा ह्यपि पश्यन्तो न न्यषेधन् विमोहिताः ।तद्विज्ञाय महायोगी रसपालानिदं जगौ॥ 63 ॥

te'surā hyapi paśyanto na nyaṣedhan vimohitāḥ | tadvijñāya mahāyogī rasapālānidaṃ jagau

स्वयं विशोकः शोकार्तान् स्मरन् दैवगतिं च ताम् ।देवोऽसुरो नरोऽन्यो वा नेश्वरोऽस्तीह कश्चन॥ 64 ॥

svayaṃ viśokaḥ śokārtān smaran daivagatiṃ ca tām | devo'suro naro'nyo vā neśvaro'stīha kaścana

आत्मनोऽन्यस्य वा दिष्टं दैवेनापोहितुं द्वयोः ।अथासौ शक्तिभिः स्वाभिः शम्भोः प्राधनिकं व्यधात्॥ 65 ॥

ātmano'nyasya vā diṣṭaṃ daivenāpohituṃ dvayoḥ | athāsau śaktibhiḥ svābhiḥ śambhoḥ prādhanikaṃ vyadhāt

धर्मज्ञानविरक्त्यृद्धितपोविद्याक्रियादिभिः ।रथं सूतं ध्वजं वाहान् धनुर्वर्मशरादि यत्॥ 66 ॥

dharmajñānaviraktyṛddhitapovidyākriyādibhiḥ | rathaṃ sūtaṃ dhvajaṃ vāhān dhanurvarmaśarādi yat

सन्नद्धो रथमास्थाय शरं धनुरुपाददे ।शरं धनुषि सन्धाय मुहूर्तेऽभिजितीश्वरः॥ 67 ॥

sannaddho rathamāsthāya śaraṃ dhanurupādade | śaraṃ dhanuṣi sandhāya muhūrte'bhijitīśvaraḥ

ददाह तेन दुर्भेद्या हरोऽथ त्रिपुरो नृप ।दिवि दुन्दुभयो नेदुर्विमानशतसङ्कुलाः॥ 68 ॥

dadāha tena durbhedyā haro'tha tripuro nṛpa | divi dundubhayo nedurvimānaśatasaṅkulāḥ

देवर्षिपितृसिद्धेशा जयेति कुसुमोत्करैः ।अवाकिरन् जगुर्हृष्टा ननृतुश्चाप्सरोगणाः॥ 69 ॥

devarṣipitṛsiddheśā jayeti kusumotkaraiḥ | avākiran jagurhṛṣṭā nanṛtuścāpsarogaṇāḥ

एवं दग्ध्वा पुरस्तिस्रो भगवान् पुरहा नृप ।ब्रह्मादिभिः स्तूयमानः स्वधाम प्रत्यपद्यत॥ 70 ॥

evaṃ dagdhvā purastisro bhagavān purahā nṛpa | brahmādibhiḥ stūyamānaḥ svadhāma pratyapadyata

एवं विधान्यस्य हरेः स्वमायया विडम्बमानस्य नृलोकमात्मनः ।वीर्याणि गीतान्यृषिभिर्जगद्गुरो- र्लोकान् पुनानान्यपरं वदामि किम्॥ 71 ॥

evaṃ vidhānyasya hareḥ svamāyayā viḍambamānasya nṛlokamātmanaḥ | vīryāṇi gītānyṛṣibhirjagadguro- rlokān punānānyaparaṃ vadāmi kim

सप्तमस्कन्धे युधिष्ठिरनारदसंवादे त्रिपुरविजयो नाम दशमोऽध्यायः॥ 10b ॥

saptamaskandhe yudhiṣṭhiranāradasaṃvāde tripuravijayo nāma daśamo'dhyāyaḥ